ย้อนไปเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ผมจำได้ดีว่า วัยเด็กนั้นเป็นเด็กที่ติดพ่อกับแม่อย่างกับอะไรดี เปรียบกับกาวช้างก็ไม่น่าจะเกินจริง สาเหตุคงเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากความรักที่ผมได้รับมาจากท่านทั้งสอง ซึ่งมันก็ส่งผลสะท้อนจากผมออกไปสู่พ่อและแม่มากเท่าทวีคูณ ทำให้ผมไม่อยากจากอ้อมอกอ้อมใจท่านไปไหนไกล หากต้องห่างไปไกลจิตใจก็ไม่เป็นปกติสุขนัก เนื่องจากต้องใช้จิตใจไปในการคิดถึงอย่างหนัก

การเป็นพ่อแม่ที่ลูกรัก ลูกติดแจ นั้นไม่น่าเป็นเรื่องยาก เพราะอย่างน้อยมีพื้นฐานของความสัมพันธ์มาก่อนแล้วทั้งทางสายเลือด และสายใย การเป็นพ่อแม่ที่ลูกไม่รักน่าจะทำได้ยากกว่า ตอนนี้ผมมีลูกสาววัยน่ารักหนึ่งคน อดคิดไม่ได้ว่าเค้าจะรักผมมากขนาดไหน ทั้งที่รู้อยู่แก่ความคิดดีว่าทำให้ลูกไม่รักนั้นยากอยู่ คนเป็นพ่อแม่น่าจะเคยมีความคิดแบบนี้กันทุกคน โดยเฉพาะพ่อที่ต้องทำงานมากมายอย่างผม ไม่ได้กลัวว่าจะมีเวลาให้ลูกน้อย เพราะต้องใช้เวลาในการทำงานมาก แต่อยากจะให้เวลากับให้เค้าให้มากที่สุดเท่าที่จะให้ได้ ไม่อยากให้เค้าใช้เวลาอยู่กับคนอื่นมากกว่าเรา อยากเป็นคนแรกที่ได้เห็นพัฒนาการใหม่ๆ ของเค้าก่อนใครๆ และยังมีอยาก อีกมากมายหลายอยาก ที่อยากทำให้เค้า

การเลี้ยงลูกที่ดี ผมไม่คิดว่าจะมีสูตรที่เป็นสำเร็จ น่าจะอยู่ที่การเอาไปประยุกข์ใช้ตามแต่แบบฉบับของพ่อแม่แต่ละคนมากกว่า การเลี้ยงลูกที่ได้รับการยอมรับว่าประสพความสำเร็จ อาจจะไม่สามารถใช้กับเด็กคนอื่นๆ ได้ทั้งหมด มันน่าจะมีปัจจัยอื่นอีกที่เป็นตัวแปร พื้นฐานครอบครัวที่ต่างกัน สมาชิกภายในครอบครัว และอื่นๆ ที่ผมก็ยังไม่รู้ แต่แน่ใจว่าต่างกันแน่ วิธีการเลี้ยงลูกของผม ผมให้ความสำคัญกับเรื่องของเวลามาเป็นอันดับต้นๆ เวลาที่จะให้กับเค้าต้องไม่น้อยไปกว่าความต้องการที่เค้าต้องการอยู่กับเรา  แล้วความสมดุลอยู่ที่ไหน? จะรู้ได้ไงว่าลูกต้องการเวลาที่เราให้เท่าไหร่ อันนี้คงต้องชั่ง ตวง วัด กันเอาเอง แต่ผมรู้ว่าลูกสาวผมต้องการเท่าไหร่  ช่วงนี้เวลาที่ผมให้เค้าก็ยังหมิ่นเหม่อยู่เหมือนกันระหว่างความสมดุล กับเกินสมดุล ไม่มีต่ำกว่าสมดุลนะครับ เวลาผมต้องออกต่างจังหวัด เมื่อกลับมาถึงบ้านผมจะทำการชดเชยในทันที เวลาที่อยู่กับลูกผมมักจะมีความรู้สึกว่า อายุผมลดลง ลดลงไปแค่ไหน คงจะเกือบเท่าๆ กันกับอายุลูกสาว เวลาเค้าจะเล่นอะไร ผมมักจะเล่นกับเข้ากับเค้าได้ทุกกิจกรรมการเล่น และยังทำตัวเป็นหัวโจกนำเสนอกิจกรรมแบบใหม่ๆ ให้เค้าได้ฝึก ได้เล่น ได้ดู เป็นประจำ ผมมักจะพาเค้าออกไปถ่ายรูปตามที่ต่างๆ ชอบที่จะเก็บรูปวันเวลาของเค้าเอาไว้ ชอบเอารูปของเค้าไปอวดให้เพื่อนๆ ญาติๆ ดูกัน

การกอด การพูดคุย การเล่นอะไรกับเค้า เป็นการใช้เวลาของชีวิตที่มีความสุขมากจริงๆ ลองแบบนี้แล้ว ถ้าใครถามเค้าในอีกยี่สิบปีข้างหน้า คำตอบที่ได้คงจะเหมือนกับผมในย่อหน้าแรกของเรื่องนี้ที่จั่วหัวเอาไว้ และถ้าเป็นอย่างนั้นจริงคนที่มีความสุขที่สุดก็ไม่น่าจะมีใครเกินผม ผู้เป็นพ่อนั่นเอง

Technorati Tags: วัยเด็ก, การเลี้ยงลูกที่ดี

Posted on June 1st, 2006 by ทอม
Filed under: พ่อคนหนึ่ง