ทุกวันศุกร์ มันหมายถึงว่า วันนี้และอีกสองวัน เสาร์ อาทิตย์ ลูกสาวจอมซนผมจะต้องไปอยู่กับแม่เค้า ซึ่งมันเป็นไปตามการพูดคุยตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกเริ่มที่เราจรดปากกาเซ็นใบหย่า และมันหมายถึงว่า ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ผมจะต้องเหงาอยู่คนเดียว เพราะไม่มีเจ้าตัวเล็กอยู่กวนใจ บางทีมันก็เหมือนจะดีที่ลูกไปอยู่กับแม่เค้า ผมจะได้มีเวลาทำอะไรบ้าง แต่พอบ่อยๆเข้า อาการติดลูกมันก็กำเริบขึ้นมา ทำให้ระบบคิดถึงในจิตใจทำงานแบบไม่ยอมหยุด

เมื่อเกิดความคิดถึงขึ้นในระบบประสาท แน่นอนว่าความรู้สึกที่ตามมาก็คือ ความเหงา เปล่าเปลี่ยวนั่นอง การที่เราคิดถึงใครสักคน นั่นแสดงว่าคนๆนั้นเค้าไม่ได้อยู่ตรงนี้ ยิ่งระดับความคิดถึงมากเท่าไหร่ ระดับความเหงาก็เพิ่มเป็นเงาตามตัวมากเท่านั้น

ตอนนี้ปริมาณความคิดถึงในกระแสเลือดของผม มันอยู่ในระดับที่สูงมากแล้ว ยังมีปริมาณอุปสรรคจากการดำรงชีวิตที่ถูกบ้าง ผิดบ้าง แรงกดดันจากความคาดหวังของคนรอบข้าง พวกนี้เข้ามาทำปฎิกิริยาอะไรสักอย่างกับความคิดถึงที่มีอยู่ ส่งผลให้ร่างกายและจิตใจไร้เรี่ยวแรง อยากเหมือนไม่อยาก สนุกแต่ไม่สนาน ครื้นไม่เครง ร้อนๆ หนาว ๆ ประมาณนี้ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไม่น่าพิศสมัยเอาซะเลย ทางออกมันก็คงมีอยู่ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้ คงต้องรอต่อไป ทนกับความรู้สึกแบบนี้ต่อไปก่อน รอเวลาที่ประตูของทางออกมันเปิด

เวลานี้สิ่งที่ผมน่าจะทำได้ดีที่สุดก็น่าจะป็นการทำความรู้จัก เข้าใจ กับ ความเหงา ความคิดถึง ให้สนิทสนมถึงใจกันไปเลย ไหนๆ ก็ต้องอยู่กันไปอีกนานแสนนานอยู่แล้ว เอาแบบพูดได้เต็มปาก

Posted on July 21st, 2006 by ทอม
Filed under: พ่อคนหนึ่ง, ตามมุมมอง