ช่วงวันหยุดยาวที่ผ่านมา ผมกับครอบครัว ซึ่งประกอบไปด้วย พ่อ แม่ น้องสาวและผม ได้มีโอกาสไปชมภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ภาคต่อ ที่ทุกๆ คนในบ้านรอมานานถึง 19 ปี ถ้าคุณกำลังคิดถึงซุปเปอร์แมน คุณเดาถูกต้องแล้วครับ

หนังเรื่องนี้เหมือนเป็น ภาพยนต์ประจำบ้านของเราไปแล้ว เพราะเป็นหนังเรื่องเดียวที่เราจะไปดูโดยพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว ครั้งนี้ถือเป็นครั้งสำคัญที่ พ่อและแม่ผมได้มีโอกาสเปิดหูเปิดตา กับโรงหนังยุคใหม่กับเค้าเสียที ถ้าถามเค้าสองคนว่าครั้งสุดท้ายเข้าโรงหนังเมื่อไหร่ ผมขอตอบแทนเลย โน่นนนน…19 ปีที่แล้ว และก็เป็นเรื่องซุปเปอร์แมนนี่แหละ ภาคสุดท้ายก่อนจะมาเป็น ซุปเปอร์แมนรีเทิร์น โดยปกติแล้วเป็นอะไรที่ยากมาก ที่ลูกๆ อย่างผมและน้องจะหว่านล้อม เอาท่านทั้งสองเข้าโรงหนังได้ ขอย้ำว่ายากมาก ทีแรกผมยังกลัวๆ ว่าพ่อผมจะหมดศรัทธากับฮีโร่คนนี้แล้ว แต่เหมือน ไปรอัน ซิงเกอร์ จะมาจุดประกายความเป็นเด็กในตัวของพ่อผมได้ออกมาวิ่งเล่นเป็นซุปเปอร์แมนอีกครั้ง การชักชวนเข้าโรงหนังครั้งนี้ของผม จึงไม่ยากเย็นนัก

ผมยังจำได้ที่ไปดูหนังเรื่องนี้ในภาคที่สอง (ภาคหนึ่งเกิดแล้วแต่คงดูไม่รู้เรื่อง) พ่อกับแม่ซื้อชุดซุปเปอร์แมนให้ผมใส่ ผมก็บ้าเห่อ เปลี่ยนมันซะเลยในโรงหนังนั่นแหละ พอหนังจบเหาะออกมาจากโรงเลย เท่ชมัด! ครั้งนั้นถือเป็นการดูหนังครั้งแรกกับครอบครัวของผม

สำหรับในภาคที่สามของซุปเปอร์แมน ก่อนจะได้ไปชมนั้นผมแทบจะอาเจียนเป็นตัวเลข ก็พ่อสุดที่รักของผมนะซิ อยากพาลูกๆ ไปดูหนังเป็นทุนอยู่แล้ว แต่ก็ยังทำทีเหมือนไม่อยากไป มีข้อแลกเปลี่ยน คือให้ผมตอนนั้นเป็นเด็กชายอายุประมาณ หก หรือเจ็ดขวบได้ เขียนตัวเลข ตั้งแต่ ศูนย์ ถึง หนึ่งพัน! เอาล่ะสิ ทำไงล่ะ ก็ต้องเขียนสิครับ ในขณะที่เด็กน้อยใช้สมาธิในการเขียนอยู่นั้น คุณพ่อคงอยากจะให้ลูกชายฝึกทำงานภายใต้ความกดดัน แกเลยคอยกดดันอยู่ใกล้ๆ ด้วยคำพูดว่า “เร็วๆ นะเดี๋ยวหนังจะฉายแล้ว ถ้าทำช้าเดี๋ยวจะไปดูไม่ทันนะ” เอากับเค้าสิ .. จนแล้วจนรอด ทั้งน้ำหู น้ำตา ได้ดูจนได้ ผมไม่แน่ใจนะครับ ว่าวันนั้นผมเขียนถึง หนึ่งพันไหม…

ภาคต่อมา เป็นภาคก่อนที่จะมีซุปเปอร์แมน รีเทริน ที่กำลังฉายครับ ประมาณเมื่อ 19 ปีที่แล้ว ผมจำไม่ได้ว่าบรรยากาศในตอนนั้นเป็นยังไง แต่รู้ว่าได้ไปดูกับครอบครัว แปลกแฮะคิดไม่ออก ตอนนั้นผมน่าจะสักสิบขวบนะ

สำหรับซุปเปอร์แมน ผมพูดได้เต็มปากเลยครับว่าเป็นฮีโร่สามัญประจำบ้านผมเลย สมาชิกทุกคนชอบ ถึงจะสัปดนเอากางเกงในสีแดงมาใส่ไว้ข้างนอกก็เถอะ ยิ่งตอนพี่แกมาภาคล่าสุด ได้ใจน้องสาวผมไปเต็มๆ ก็ แบรนดอน รูธ ออกจะหล่อลากขนาดนั้น

ส่วนพ่อผมภาคใหม่นี่ พ่อผมชอบซุปเปอร์แมนเสียงดี พ่อบอกว่าระบบเสียงในโรงหนังมันเร้าใจ ดูหนังสนุกขึ้นเยอะ.. ก็แน่สิครับ สิบเก้าปีที่ผ่านมาเค้าก็ต้องพัฒนาสิ

เมื่อก่อนซุปเปอร์แมนโมโน เดี๋ยวนี้ ซุปเปอร์แมน สเตอริโอ ดีทีเอช ซุปเปอร์เซอราวด์

Technorati Tags: ครอบครัว, ซุปเปอร์แมน

Posted on July 23rd, 2006 by ทอม
Filed under: ความรัก, ตามมุมมอง