” ใครอยากมีฝัน ล้อมวงตรงเข้ามา มีฝันที่ว่าแบบหรูเลือกดูกัน คนที่ไม่มีฝันไกล ใครไม่กล้าจะฝันกัน ขายถูกๆ เท่านั้นไม่เอาแพงเลย… “
วันนี้ผมจะเริ่มอาชีพใหม่ครับ เป็นกิจการการขายฝัน ที่อ่านน่ะถูกต้องแล้วครับ ผมจะขายฝัน เลยหยิบยืมเอา เพลงของเฉลียงมาจั่วหัวไว้ ความฝันที่ผมจะเอามาขายนี้ ต้องบอกก่อนว่ากลุ่มลูกค้านั้นเป็น กลุ่มคนที่มีความสุขครับ เพราะผมขายแต่ฝันร้ายๆ พอดีฐานการผลิตมันมีแต่เรื่องร้ายๆ ฝันมันก็เลยไม่พ้นเรื่องพวกนี้ ใครที่มีความสุขมากๆ เวลานอนมีแต่ความฝันดีๆ อยากลองฝันร้ายบ้างก็มาเลือกเอาไปฝันกันดูครับ
อันที่จริงความฝันที่ดีๆ ของผมก็มีกับเค้าอยู่บ้างเหมือนกัน ส่วนใหญ่ของความฝันที่ดีของผมไม่ได้เกิดจากช่วงเวลากลางคืน ที่นอนหลับ แต่มันเกิดในช่วงเวลากลางวัน จะบอกว่ามันเป็นฝันกลางวันก็ไม่น่าจะผิด ฝันกลางวันไม่ได้เลวร้ายอะไรเหมือนความหมายของมันที่เรารู้กันดี ใครหลายๆ คนมักจะใช้คำนี้ในการสบประมาทความฝัน ความคิด ของคนอื่น
ผมชอบฝันกลางวันครับ ฝันกลางวันเป็นฝันที่ผมสามารถควบคุมได้ ทำให้มันยังอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง ผมจึงสามารถสร้างฝันกลางวันได้ตามจินตนาการของตัวเอง ส่วนจะทำให้ความฝันที่สรรสร้างขึ้นเป็นจริงได้แค่ไหนก็อีกเรื่องครับ บอกตรงๆ ว่าที่ผ่านมา ผมมีความรับผิดชอบต่อความฝันของตัวเองน้อยมาก บางครั้งผมทอดทิ้งมันให้อยู่กับเรื่องแย่ๆ ในอดีต ผมเลิกคิดถึงมันในบางครั้งที่ผมมีความสุข ผมปล่อยให้ฝันที่ผมตั้งใจสร้างมันขึ้นมาอยู่อย่างเร่ร่อน จนใครๆ เริ่มพูดถึงมันว่าเป็น ฝันลมๆ แล้งๆ ก็จริงของเค้าล่ะครับ ผมละเลยความฝัน อย่างไม่น่าให้อภัย
ตอนนี้ผมเก็บทุกความฝันของผมแขวนไว้บนหัวเตียง ก่อนนอนก็เห็น ตื่นนอนก็เห็น คว้าเอามาฝันต่อเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ […]
Posted on August 27th, 2006 by ทอม
Filed under: ตามมุมมอง | 10 Comments »
ผมเดินทอดน่องอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง โดยมีจุดหมายที่มา คือมาคอยใครคนหนึ่ง ผมเดินอยู่อย่างนั้นประมาณชั่วโมงกว่าๆ ได้แล้ว นอกจากความเมื่อยจะถามหา จิตใจยังกระวนกระวาย ซึ่งเกิดจากความคิดที่ว่า ใครคนนั้นเค้าจะไม่มาตามที่นัด
ผมยังเดินต่อไปจากชั้นล่าง ขึ้นชั้นบน จากชั้นบน ลงชั้นล่าง ผมเริ่มได้กลิ่นไหม้ ต้นสายปลายกลิ่นคือน่องผมนั่นเอง เพราะมันทอดน่องมาสองชั่วโมงแล้ว ผมคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมาดูก็ไม่พบว่ามี miss call แต่อย่างใด ตอนนี้ผมเริ่มมั่นใจแล้วล่ะว่าเค้าคนนั้นคงไม่มาแน่ๆ
ในชีวิตของเรา คงจะปฎิเสธเรื่องของความผิดหวังไม่ได้ ทุกคนเคยสัมผัสความเจ็บแสบของมันมาบ้างไม่มากก็น้อย สำหรับผม ความผิดหวัง มันเหมือนยาชนิดหนึ่ง เมื่อได้กินยาแบบเดิมซ้ำๆ ร่างกายก็จะดื้อยาชนิดนั้นในที่สุด วันนี้ของผมมันชาชินกับความผิดหวังเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ซะแล้ว ถ้าจะให้เกิดความรู้สึกเสียใจล่ะก็ คงต้องใช้ความผิดหวังในปริมาณที่มากโข แค่นี้ผมผ่านได้สบาย ไม่เข็ดด้วย ในหนึ่งวันทั้งเรื่องงาน เรื่องต่างๆ ก็แย่แล้ว ถ้ายิ่งติดใจเอาความผิดหวังเล็กๆ น้อยๆ มารวมอีก คงจะแย่กันไปใหญ่
ผมกลับมาเดินทอดน่องต่อ คราวนี้เปลี่ยนจากในห้าง มาเป็นที่จอดรถ (ที่จอดรถห้างเดิมนั่นแหละ) ผมกำลังจะกลับบ้านแล้ว ความรู้สึกตอนมา กับตอนกลับนี่คนละเรื่องเลย ขามาหัวใจผมพองโต ผมกำลังจะมาพบใครคนหนึ่งที่ผมอยากเจอเค้า ไม่มีอะไรพิเศษระหว่างเราสองคน เพียงแต่ผมอยากเจอเค้าก็แค่นั้นเอง ขากลับผมแอบมีเรื่องผิดหวังเล็กๆ […]
Posted on August 25th, 2006 by ทอม
Filed under: ตามมุมมอง | 8 Comments »
วันที่ 12 สิงหาคมของทุกปี เราทุกคนรู้จักดีว่าคือวันแม่นั่นเอง แน่นอนว่าแต่ละครอบครัวคงจะมีวิธีการแสดงความรักต่อแม่ในวันแม่นี้ ที่มากกว่าวันปกติทั่วไป ครอบครัวผมก็เช่นกัน ถึงเราจะรักแม่ทุกวัน แต่เราก็เขินอายเกินกว่าจะหอมแก้มแม่ได้ทุกวัน วันแม่นี้จึงเป็นวันดี ที่เราจะถือโอกาสเอามาเป็นข้ออ้างแก้เขินในการหอมแก้มแม่ซักฟอดสองฟอด…
วันนี้ผมใช้เวลาช่วงบ่ายในการทำโปสการ์ด สำหรับเป็นที่ระลึกในวันพิเศษวันนี้ ในการที่จะทำให้โปสการ์ดสมบูรณ์นั้น นอกจากภาพแล้ว ข้อความที่เขียนลงไปก็สำคัญเช่นกัน ดีที่ผมได้เตรียมข้อความและคอนเซ็ปของโปสการ์ดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้จึงเหลือแต่ที่ต้องทำออกมาให้เป็นรูปเป็นร่างจับต้องได้
ผมใช้คอมพิวเตอร์ และโปรแกรมต่างๆ ในการทำโปสการ์ด ทุกครั้งที่ขยับเม้าส์ ผมได้ส่งถ่ายความรักมากมายไปยังโปสการ์ดที่กำลังทำอย่างพิถีพิถัน โดยหวังลึกๆว่าโปสการ์ดใบนี้จะเป็นโปสการ์ดที่อุดมไปด้วยความรัก โดยผู้รับสามารถรับรู้ได้ทุกครั้งที่สัมผัสมัน
สุดท้ายผมก็ได้โปสการ์ดสำหรับวันแม่ปีนี้แล้วว…
น้องสาวผมได้เอาให้แม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว และเราก็ได้หอมแก้มแม่มาด้วยคนละฟอด ถึงแก้มแม่จะไม่หอมเหมือนแก้มสาวๆ ที่ผมเคยดม แต่แก้มแม่ก็เป็นแก้มที่อบอุ่นมากที่สุดที่เคยหอมมา
ปล.ผมรักแม่ครับ
ลูกทอม
Posted on August 12th, 2006 by ทอม
Filed under: ความรัก, ตามมุมมอง | 7 Comments »
