การเต้นของหัวใจของคนปกติ มักจะเต้นตามจังหวะของเข็มนาทีของนาฬิกา ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง นั่นแสดงว่าตอนนี้หัวใจของผมเต้นไม่ปกเสียแล้ว….

นี่เป็นครั้งที่สองที่หัวใจของผมเต้นไม่เป็นปกติ ผมยังจำได้แม่น ครั้งแรกที่มันเต้นแบบนี้ น่าจะต้องย้อนไปสัก สิบห้า ถึง สิบหกปีได้ ตอนนั้นผมเพิ่งจบ ม.3 เรียกได้ว่าอยู่ในช่วงวัยรุ่นจ๋า ด้วยความที่เป็นเด็กเรียนอ่อน ผมไม่สามารถที่จะเดินเข้าเรียนต่อ ม.4 ในโรงเรียนเอกชนเดิมได้ จึงต้องฝากความหวังไว้ที่การสอบคัดเลือกเข้าเรียนต่อในโรงเรียนของรัฐบาลประจำจังหวัด ซึ่งผมไม่มั่นใจเลยว่าจะเอาชนะคนอีกหลายร้อยคนเข้าไปเป็นกลุ่มคนที่สอบผ่านได้ ความไม่มั่นใจนี่เองที่ทำให้ผมต้องไปลงเรียนเสริม กวดวิชาเป็นการใหญ่ กับสำนักที่ได้รับการการันตี จากปากใครๆ ว่า จะทำให้ผมสอบติดได้

ที่นี่เป็นที่เรียนพิเศษที่ใครๆ ต่างก็รู้จักกันในนาม “บ้านป้าผ่อง” ป้าผ่องไม่ได้เป็นป้าธรรมดาๆ ของใครๆ เท่านั้น แกยังเป็นคุณครูชื่อดังของโรงเรียนรัฐที่ผมคาดหวังจะเข้าไปเรียนอีกด้วย ผมเลือกเรียนที่นี่ อย่างน้อยๆ ผมก็น่าจะฝากสมองทึบๆ ของผมให้มีอะไรไปแข่งกับเค้าได้บ้าง และที่นี่เองที่หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ

วันแรกที่เริ่มกวดวิชา นักเรียนหลายสิบคน น่าจะร่วมร้อย ตบเท้าเข้ามาเรียนกันแน่นขนัด กว่าจะแยกห้องกันลงตัวได้ใช้เวลาของคาบแรกไปเยอะพอสมควร ผมถูกบรรจุให้อยู่ห้องชั้นสอง มีเพื่อนร่วมห้องประมาณ สิบห้า สิบหกคน ในวันนี้เอง ขณะที่ผมกำลังตั้งใจเรียนวิชาคณิตศาสตร์ มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งประมาณ 4 คนเดินเข้ามาในห้อง อาจารย์หยุดสอนเพื่อให้ 4 คนนั้นหาที่นั่งให้เรียบร้อย ผมกวาดสายตามองที่ผู้หญิงกลุ่มนั้น และแล้วความรู้สึกแปลกๆ แบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนก็เกิดขึ้นเมื่อสายตาผมสะดุดอยู่กับใครคนหนึ่งในกลุ่ม จังหวะการเต้นของหัวใจผมเริ่มเปลี่ยนไป เร็วสลับช้า ช้าสลับเร็ว เดี๋ยวเป็นฮิพฮอพ เดี๋ยวเป็นแจสซ์ ทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเหมือนเคลื่อนไหวช้าลง ผมคิดในใจในตอนนั้นว่าโลกคงหยุดหมุนไปแล้ว

ผมกลับสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้ง เพราะสายตาของเธอคนนั้น ที่กำลังส่งรังษีอำมหิต ซึ่งผมสามารถรับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัส แย่แล้วผมไม่แน่ใจว่าผมจ้องเธอคนนั้นนานแค่ไหน เค้าต้องรู้ตัวแล้วแน่ๆ ผมหันหน้ากลับเข้าหากระดาน และทำทีเป็นว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น นี่เป็นสิ่งเดียวในตอนนั้นที่ผมทำแก้เขิน

——————————–

ตอนนี้จังหวะการเต้นของหัวใจผมเริ่มเปลี่ยนไป เร็วสลับช้า ช้าสลับเร็ว เดี๋ยวเป็นฮิพฮอพ เดี๋ยวเป็นแจสซ์ ทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเหมือนเคลื่อนไหวช้าลง ผมคิดในใจว่าตอนนี้โลกคงหยุดหมุนไปแล้ว

ที่แตกต่างไปจากครั้งแรกคือ ครั้งนี้ผมเก็บอาการได้อยู่หมัด ไม่ออกอาการตื่นเต้นให้ใครได้รู้ ผมพูดคุยกับเธอคนนั้นอย่างปกติ ในฐานะที่ผมเป็นลูกค้าของธนาคาร และเธอก็เป็นเจ้าหน้าที่แสนสวย

ผมไม่รู้ว่าจากนี้ไปชีวิตผมจะเป็นอย่างไร เพราะครั้งแรกที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ชีวิตผมมันเปลี่ยนไป

Posted on August 4th, 2006 by ทอม
Filed under: ความรัก, ตามมุมมอง