เสียงสายฝนกระทบกับพื้นถนนหน้าบ้านดังมานานกว่าสองชั่วโมง เราหยิบนาฬิกาข้อมือที่ถูกถอดทิ้งไว้ข้างๆ ขึ้นมาดู มันบอกว่าตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นเช้าวันใหม่แล้ว เรานั่งอยู่หน้าจอคอมตัวเก่า ภายใต้แสงไฟประมาณ 100 แรงเทียน ที่ฉายมาจากโคมไฟตั้งโต๊ะ คอมของเราถูกเชื่อมโยงไปยังข้อมูลต่างๆ ทั่วโลกจากผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตที่เราเป็นสมาชิก ข้อมูลมากมายที่เราสามารถเลือกรับได้แค่เพียงพิมพ์ คำที่ต้องการ

ตอนนี้เราไม่ต้องการใช้มัน เพราะข้อมูลที่เรากำลังต้องการไม่ได้อยู่ในสาระบบเครือข่ายที่ว่า มันเป็นข้อมูลที่ถูกเก็บไว้มานานมากแล้วในระบบความทรงจำของเราเอง น่าจะดีกว่า ถ้าตอนนี้เราจะให้เวลากับตัวเองมากกว่าที่จะสนใจข้อมูลต่างๆ มากมายจากสายโทรศัพท์

ฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่อง เหมือนกับสมองเราที่ยังคงทำงานอย่างหนัก เรากำลังคิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา เราเชื่อว่าเรายังไม่ลืมเลือนมันไป มันน่าจะถูกซ่อนอยู่ในซอกหลืบไหนซักแห่งที่รอยหยักของสมอง เรื่องราวของเรากับเธอ ชื่อและหน้าตาของเธอเรายังจำได้แม่นยำ แต่เรื่องราวที่ผ่านมาของเราสองคน เราจำได้น้อยเต็มที ถ้าถามว่านี่คือที่เค้าเรียกว่า “ลืม” ใช่ไหม เราก็จะตอบว่าไม่ใช่ ถ้าถามเหตุผลต่อ เราก็คงจนแต้ม เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าความทรงจำของเรื่องราวเหล่านี้ที่เกี่ยวกับเธอมันอยู่ที่ไหน

เสียงฝนเงียบไปแล้ว ที่ได้ยินตอนนี้คือเสียงหมาเห่าที่คนออกมาวิ่งออกกำลังกาย เรายังจะยืนยันคำเดิมว่าเราไม่ได้ลืมเรื่องเธอ เราสรุปได้ว่าความทรงจำทั้งหมดมันได้หลอมรวมกันเป็นความรู้สึก ความรู้สึกดีๆ ที่จะมีตลอดไปทุกครั้งที่เราคิดถึงเธอ เวลานี้ความทรงจำที่เรากำลังค้นหา มันคงไม่จำเป็นสำหรับเราอีกแล้ว และเราก็อยากให้เธอเป็นเหมือนเรา ตอนนี้ชีวิตเราสองคนคงเป็นเหมือนเส้นขนานเหมือนที่เธอบอกนั่นแหละ ฟ้าที่เราต่างมอง ถึงมันจะเป็นผืนฟ้าเดียวกัน แต่มันก็คงจะอยู่กันคนละมุมอย่างสุดขั้ว มุมหนึ่งเราอยู่กับลูกสาว และมุมหนึ่งที่แสนไกลออกไปเธออยู่กับแฟนเธอและลูกสาวตัวเล็กๆ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนที่ทำให้หัวใจเราเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ตลอดเวลาที่อยู่กับเธอ เรามีความสุขมาก เราอยากจะขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา และอยากจะขอโทษในอีกหลายๆ เรื่องที่เราเคยทำไว้กับเธอ

เราขอโทษเธอจากหัวใจ ถ้าเธอจะยกโทษให้ ก็ขอให้กระซิบฝากท้องฟ้าผ่านมาแล้วกัน มุมตรงนี้ที่ปลายฟ้าเราจะรอนะ

Posted on August 5th, 2006 by ทอม
Filed under: ความรัก, ตามมุมมอง