ผมเดินทอดน่องอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง โดยมีจุดหมายที่มา คือมาคอยใครคนหนึ่ง ผมเดินอยู่อย่างนั้นประมาณชั่วโมงกว่าๆ ได้แล้ว นอกจากความเมื่อยจะถามหา จิตใจยังกระวนกระวาย ซึ่งเกิดจากความคิดที่ว่า ใครคนนั้นเค้าจะไม่มาตามที่นัด

ผมยังเดินต่อไปจากชั้นล่าง ขึ้นชั้นบน จากชั้นบน ลงชั้นล่าง ผมเริ่มได้กลิ่นไหม้ ต้นสายปลายกลิ่นคือน่องผมนั่นเอง เพราะมันทอดน่องมาสองชั่วโมงแล้ว ผมคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมาดูก็ไม่พบว่ามี miss call แต่อย่างใด ตอนนี้ผมเริ่มมั่นใจแล้วล่ะว่าเค้าคนนั้นคงไม่มาแน่ๆ

ในชีวิตของเรา คงจะปฎิเสธเรื่องของความผิดหวังไม่ได้ ทุกคนเคยสัมผัสความเจ็บแสบของมันมาบ้างไม่มากก็น้อย สำหรับผม ความผิดหวัง มันเหมือนยาชนิดหนึ่ง เมื่อได้กินยาแบบเดิมซ้ำๆ ร่างกายก็จะดื้อยาชนิดนั้นในที่สุด วันนี้ของผมมันชาชินกับความผิดหวังเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ซะแล้ว ถ้าจะให้เกิดความรู้สึกเสียใจล่ะก็ คงต้องใช้ความผิดหวังในปริมาณที่มากโข แค่นี้ผมผ่านได้สบาย ไม่เข็ดด้วย ในหนึ่งวันทั้งเรื่องงาน เรื่องต่างๆ ก็แย่แล้ว ถ้ายิ่งติดใจเอาความผิดหวังเล็กๆ น้อยๆ มารวมอีก คงจะแย่กันไปใหญ่

ผมกลับมาเดินทอดน่องต่อ คราวนี้เปลี่ยนจากในห้าง มาเป็นที่จอดรถ (ที่จอดรถห้างเดิมนั่นแหละ) ผมกำลังจะกลับบ้านแล้ว ความรู้สึกตอนมา กับตอนกลับนี่คนละเรื่องเลย ขามาหัวใจผมพองโต ผมกำลังจะมาพบใครคนหนึ่งที่ผมอยากเจอเค้า ไม่มีอะไรพิเศษระหว่างเราสองคน เพียงแต่ผมอยากเจอเค้าก็แค่นั้นเอง ขากลับผมแอบมีเรื่องผิดหวังเล็กๆ ไม่มีสาระสำคัญอะไร แอบน้อยใจนิดหน่อย แต่ก็เคารพการตัดสินใจของตัวเองที่มา และเข้าใจที่เค้าไม่ได้มา

ผมขับรถออกจากห้างแห่งนั้น ขาออกผมคืนบัตรจอดรถพร้อมด้วยความผิดหวังเล็กๆ ก้อนนั้น ให้กับยามหน้าเหี้ยมรับไป

ถึงจะผิดหวังทุกวัน แต่ผมก็มีความหวังทุกวัน

Posted on August 25th, 2006 by ทอม
Filed under: ตามมุมมอง