เสียงสายฝนกระทบกับพื้นถนนหน้าบ้านดังมานานกว่าสองชั่วโมง เราหยิบนาฬิกาข้อมือที่ถูกถอดทิ้งไว้ข้างๆ ขึ้นมาดู มันบอกว่าตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นเช้าวันใหม่แล้ว เรานั่งอยู่หน้าจอคอมตัวเก่า ภายใต้แสงไฟประมาณ 100 แรงเทียน ที่ฉายมาจากโคมไฟตั้งโต๊ะ คอมของเราถูกเชื่อมโยงไปยังข้อมูลต่างๆ ทั่วโลกจากผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตที่เราเป็นสมาชิก ข้อมูลมากมายที่เราสามารถเลือกรับได้แค่เพียงพิมพ์ คำที่ต้องการ
ตอนนี้เราไม่ต้องการใช้มัน เพราะข้อมูลที่เรากำลังต้องการไม่ได้อยู่ในสาระบบเครือข่ายที่ว่า มันเป็นข้อมูลที่ถูกเก็บไว้มานานมากแล้วในระบบความทรงจำของเราเอง น่าจะดีกว่า ถ้าตอนนี้เราจะให้เวลากับตัวเองมากกว่าที่จะสนใจข้อมูลต่างๆ มากมายจากสายโทรศัพท์
ฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่อง เหมือนกับสมองเราที่ยังคงทำงานอย่างหนัก เรากำลังคิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา เราเชื่อว่าเรายังไม่ลืมเลือนมันไป มันน่าจะถูกซ่อนอยู่ในซอกหลืบไหนซักแห่งที่รอยหยักของสมอง เรื่องราวของเรากับเธอ ชื่อและหน้าตาของเธอเรายังจำได้แม่นยำ แต่เรื่องราวที่ผ่านมาของเราสองคน เราจำได้น้อยเต็มที ถ้าถามว่านี่คือที่เค้าเรียกว่า “ลืม” ใช่ไหม เราก็จะตอบว่าไม่ใช่ ถ้าถามเหตุผลต่อ เราก็คงจนแต้ม เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าความทรงจำของเรื่องราวเหล่านี้ที่เกี่ยวกับเธอมันอยู่ที่ไหน
เสียงฝนเงียบไปแล้ว ที่ได้ยินตอนนี้คือเสียงหมาเห่าที่คนออกมาวิ่งออกกำลังกาย เรายังจะยืนยันคำเดิมว่าเราไม่ได้ลืมเรื่องเธอ เราสรุปได้ว่าความทรงจำทั้งหมดมันได้หลอมรวมกันเป็นความรู้สึก ความรู้สึกดีๆ ที่จะมีตลอดไปทุกครั้งที่เราคิดถึงเธอ เวลานี้ความทรงจำที่เรากำลังค้นหา มันคงไม่จำเป็นสำหรับเราอีกแล้ว และเราก็อยากให้เธอเป็นเหมือนเรา ตอนนี้ชีวิตเราสองคนคงเป็นเหมือนเส้นขนานเหมือนที่เธอบอกนั่นแหละ ฟ้าที่เราต่างมอง ถึงมันจะเป็นผืนฟ้าเดียวกัน แต่มันก็คงจะอยู่กันคนละมุมอย่างสุดขั้ว มุมหนึ่งเราอยู่กับลูกสาว และมุมหนึ่งที่แสนไกลออกไปเธออยู่กับแฟนเธอและลูกสาวตัวเล็กๆ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนที่ทำให้หัวใจเราเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ตลอดเวลาที่อยู่กับเธอ เรามีความสุขมาก เราอยากจะขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา […]

Posted on August 5th, 2006 by ทอม
Filed under: ความรัก, ตามมุมมอง | 7 Comments »

การเต้นของหัวใจของคนปกติ มักจะเต้นตามจังหวะของเข็มนาทีของนาฬิกา ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง นั่นแสดงว่าตอนนี้หัวใจของผมเต้นไม่ปกเสียแล้ว….
นี่เป็นครั้งที่สองที่หัวใจของผมเต้นไม่เป็นปกติ ผมยังจำได้แม่น ครั้งแรกที่มันเต้นแบบนี้ น่าจะต้องย้อนไปสัก สิบห้า ถึง สิบหกปีได้ ตอนนั้นผมเพิ่งจบ ม.3 เรียกได้ว่าอยู่ในช่วงวัยรุ่นจ๋า ด้วยความที่เป็นเด็กเรียนอ่อน ผมไม่สามารถที่จะเดินเข้าเรียนต่อ ม.4 ในโรงเรียนเอกชนเดิมได้ จึงต้องฝากความหวังไว้ที่การสอบคัดเลือกเข้าเรียนต่อในโรงเรียนของรัฐบาลประจำจังหวัด ซึ่งผมไม่มั่นใจเลยว่าจะเอาชนะคนอีกหลายร้อยคนเข้าไปเป็นกลุ่มคนที่สอบผ่านได้ ความไม่มั่นใจนี่เองที่ทำให้ผมต้องไปลงเรียนเสริม กวดวิชาเป็นการใหญ่ กับสำนักที่ได้รับการการันตี จากปากใครๆ ว่า จะทำให้ผมสอบติดได้
ที่นี่เป็นที่เรียนพิเศษที่ใครๆ ต่างก็รู้จักกันในนาม “บ้านป้าผ่อง” ป้าผ่องไม่ได้เป็นป้าธรรมดาๆ ของใครๆ เท่านั้น แกยังเป็นคุณครูชื่อดังของโรงเรียนรัฐที่ผมคาดหวังจะเข้าไปเรียนอีกด้วย ผมเลือกเรียนที่นี่ อย่างน้อยๆ ผมก็น่าจะฝากสมองทึบๆ ของผมให้มีอะไรไปแข่งกับเค้าได้บ้าง และที่นี่เองที่หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ
วันแรกที่เริ่มกวดวิชา นักเรียนหลายสิบคน น่าจะร่วมร้อย ตบเท้าเข้ามาเรียนกันแน่นขนัด กว่าจะแยกห้องกันลงตัวได้ใช้เวลาของคาบแรกไปเยอะพอสมควร ผมถูกบรรจุให้อยู่ห้องชั้นสอง มีเพื่อนร่วมห้องประมาณ สิบห้า สิบหกคน ในวันนี้เอง ขณะที่ผมกำลังตั้งใจเรียนวิชาคณิตศาสตร์ มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งประมาณ 4 คนเดินเข้ามาในห้อง อาจารย์หยุดสอนเพื่อให้ 4 คนนั้นหาที่นั่งให้เรียบร้อย ผมกวาดสายตามองที่ผู้หญิงกลุ่มนั้น และแล้วความรู้สึกแปลกๆ […]

Posted on August 4th, 2006 by ทอม
Filed under: ความรัก, ตามมุมมอง | 5 Comments »