เวลาเย็นของวันหนึ่งที่แสงแดดจางหาย เพราะมีว่าที่เมฆฝนเจ้าถิ่นประจำฤดูผ่านเข้ามา แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าถิ่นก็ยังสุภาพไม่ส่งฝนโปรยปรายให้ใครได้เปียก อากาศกำลังดีมากถึงมากที่สุด มีลมที่พัดโชยเอากลิ่นใบไม้ใบหญ้าออกมาต้อนรับเมฆฝนเจ้าถิ่น และผู้คนที่บ้างก็มาเดินวิ่งออกกำลัง บ้างก็จูงลูก จูงสุนัข บ้างก็นั่งชมธรรมชาติ ตามที่อารมณ์ของแต่ละคนจะอำนวย

เด็กหญิงคนหนึ่งกำลังออกแรงด้วยการวิ่ง วิ่งโดยมีจุดหมายคือลูกหมาขนปุย ที่คอยวิ่งเข้ามาชักชวนให้เด็กน้อยวัยขวบกว่าคนนี้ได้วิ่งตาม เด็กน้อยวิ่งไล่จับหมาน้อยขนปุยโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นอกจากวิ่งแล้วเด็กน้อยยังบ่นพึมพัมไม่เป็นภาษาแต่พอจะเดาได้ว่าให้หมาน้อยรอแกด้วย หมาน้อยก็แสนรู้ทำทีหยุดนิ่งๆเหมือนจะรอ แต่พอเด็กน้อยเข้ามาใกล้ เจ้าขนปุยก็วิ่งห่างออกไปอีกหลายวา

เย็นวันนั้นคงไม่มีใครในโลกจะมีความสุขไปมากกว่าเด็กน้อยคนนี้ ผมตัดสินจากภาพที่เห็น เสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากเด็กน้อยในชุดกระโปรงสีแดงที่เข้ากับสีแก้มและริมฝีปาก เสียงตะโกนทักทายที่ไม่สามารถแปลเป็นภาษาใดๆ ในโลกได้ แต่ทุกคนสามารถตอบได้ด้วยรอยยิ้ม ท่าทางกวนๆ ที่ไม่ต้องเลียนแบบตลกมืออาชีพ แต่ก็ตลกได้เท่ากัน

เด็กน้อยคนนี้ชื่อ “จอมขวัญ” ลูกสาวคนเดียวของผมเอง ตอนนี้เรารู้จักกันมาเกือบๆ จะสองปีแล้ว ก็นับจากวันที่แกเกิดมานั่นแหละ ช่วงที่รู้จักกับเจ้าตัวน้อยนี้ ต่อมความรักของผมทำงานหนักขึ้นทุกวัน ผลิตความรักในหนึ่งวัน มากมายมหาศาล และความรักมากมายมหาศาลนี้ก็ถูกจอมขวัญใช้หมดไปทุกวันเช่นกัน วันไหนที่แกต้องไปอยู่กับแม่แกที่บ้าน ต่อมความรักผมจะทำงานเพิ่มขึ้นเป็นสามถึงสี่เท่า เพราะต้องส่งแรงรักไปไกลหลายกิโล เมื่อไปถึงแกจะได้รับความรักในปริมาณที่เหมือนวันปกติทั่วไป

ผมอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาในอ้อมแขน อากาศยังดีอยู่เหมือนตอนที่มาถึง ตอนนี้นอกจากกลิ่นใบไม่ใบหญ้าแล้ว ยังแอบมีกลิ่นเหงื่อเจ้าตัวเล็กแอบมาเตะจมูกอยู่ตุ่นๆ เป็นกลิ่นที่ไม่หอมแต่อบอุ่น ผมคิดว่าตอนนี้แกคงเริ่มเหนื่อยแล้ว น่าจะได้เวลาที่เราจะกลับบ้านไปอาบน้ำและทานข้าวกัน

ผมแอบขอบคุณว่าที่เมฆฝนเจ้าถิ่น ที่ทำให้กิจกรรมพ่อลูกผ่านพ้นไปด้วยดี และขอบคุณต่อมความรักของผมที่ยังไม่เคยทำงานบกพร่องเลย

Posted on September 16th, 2006 by ทอม
Filed under: ความรัก, พ่อคนหนึ่ง, ตามมุมมอง