คุณเคยได้ยินเรื่อง จานบิน และ มนุษย์ต่างดาวบ้างไหม ถ้าคุณเคยได้ยินได้ฟังมา คุณเชื่อเรื่องพวกนี้ไหมล่ะ ถ้าคุณเชื่อเรื่องพวกนี้ ผมอยากจะถามคุณต่อว่าคุณเคยเจอกับตัวเองหรือเปล่า แต่ถ้าคุณเฉยๆ กับเรื่องเหล่านี้เหมือนผมเมื่อก่อน ตอนนี้ผมมีอะไรจะเล่าให้คุณฟัง

วันที่ 18 ตุลาคม 2549 ช่วงเย็นของวัน ผมเดินทางกลับมาจาก อ.ปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน หลังจากที่ผ่านโค้งมานับไม่ถ้วน ตามสเปกของถนนสายแม่มาลัย-ปาย ผมก็เข้าสู่ถนนเส้นตรงซึ่งเป็นช่วงที่ตัดใหม่ ตัดเข้าสู่ถนนสาย แม่ริม โดยที่ถนนช่วงตัดใหม่นี้มีระยะทางราวๆ 5 กม. และในช่วงระยะทาง 5 กม.นี่เอง ที่ทำให้ผมไม่เฉยๆ กับเรื่องจานบินอีกต่อไป

ระยะเสียว
เวลาประมาณ 6.30 น.ผมและเพื่อนอีก 3 คน เดินทางมาถึงถนนช่วงตัดใหม่ซึ่งมีระยะทางประมาณ 5 กม ก่อนออกสู่ถนนเส้นหลัก สองข้างทางมีลักษณะเป็นเนินกว้าง ไม่มีร่องรอยของการอยู่อาศัยของมนุษย์ ไม่มีแม้แต่ไฟส่องให้ความสว่าง ดังนั้นการขับขี่ยานพาหนะในช่วงเวลาแบบนี้ สิ่งที่พอจะยึดเหนี่ยวจิตใจก็ไม่น่าจะพ้นแสงสว่างจาก ไฟหน้ารถนั่นเอง

มาตรวัดความเร็ววิ่งหลาอยู่ในช่วง 80-90 กม.ต่อ ชม ผมแอบมองที่แผงควบคุมที่อยู่หน้าเพื่อนซึ่งเป็นคนขับรถอยู่ในเวลานี้ มีรถเก๋งสีขาวขนาดซิตี้คาร์ วิ่งแซงขึ้นมาทางขวาด้วยความเร็วที่น่าจะเหยียบหลักร้อย ในช่วงเวลาที่รถเก๋งคันขาวแซงกลับมาอยู่หน้ารถผมนั่นเอง รถดังกล่าวได้ถอนคันเร่งกะทันหัน ทำให้เพื่อนผมที่ขับต้องถอนคันเร่งตามเพื่อจะรักษาระยะห่างให้อยู่ในระยะที่สมควร และแล้วตอนนี้ผมรู้แล้วว่ารถคันหน้าถอนคันเร่งลดความเร็วเพื่ออะไร

วัตถุประหลาดบินอยู่บนท้องฟ้า ลักษณะไม่แตกต่างจากยานอวกาศมากนัก รอบๆ ยาน มีม่านแสงสีขาวออกเขียว หุ้มอยู่เหมือนเป็น บาเรีย คุ้มกันแบบในเกมส์ที่เคยเล่น การ เคลื่อนที่ไม่เร็วมากนัก ผมมองดูด้วยความงุนงง สายตาผมโฟกัสภาพที่เห็นชัดเจนมาก แต่ความคิดในหัวโฟกัสไม่ถูกเลย คนเราเวลาเห็นอะไรสักอย่างระบบความจำจะเรียกประสบการณ์ต่างๆ ที่เราเคยมีออกมาเปรียบเทียบกับสิ่งที่เราเห็น เพื่อเราจะได้เข้าใจว่าสิ่งที่เห็นมันคืออะไร ผมในเวลานั้นได้แต่ตกตลึง เพราะประสบการณ์ของผมไม่มีอะไรแบบนี้บันทึกไว้ในระบบ ปากผมเริ่มทำหน้าที่ ผมตะโกนบอกเพื่อนๆ ในรถอย่างตื่นเต้น ว่าเห็นอะไรไหม แสงบนท้องฟ้าน่ะ หลังจากที่ปากได้ทำงาน วัตถุประหลาดนั้นก็กระพริบๆ จากนั้นก็หายวับไปเลย …..

เพื่อนผมคนขับบอกผมว่าเค้าก็เห็นพร้อมๆ กับตอนช่วงถอนคันเร่งนั่นแหละ เค้าก็คงเหมือนผมที่สมองกำลังประมวลผลสิ่งที่เห็นอยู่ เพื่อนผู้หญิงที่นั่งมาแถวหลังสองคน ไม่ทันได้เห็นเพราะชโงกดูไม่ทัน เวลานี้เราทั้งสี่คนต่างวิ่งหนีความตื่นเต้นประหลาดใจไปไหนไม่พ้น สองคนข้างหน้า คือผมกับเพื่อนที่ขับรถตื่นเต้นกับวัตถุประหลาดที่เห็นเต็มคนละสองตา ส่วนสองคนแถวหลังตื่นเต้นกับคำบอกเล่าของผมและเพื่อนที่เห็น

ผมค่อนข้างมั่นใจว่ามันคือจานบินแน่นอน ไม่ว่าจะคิดมุมไหนก็เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้แน่ ผมเชื่อด้วยว่าใครที่เห็นแบบผมกับเพื่อนในเวลานั้นก็คงต้องลงมือฟันธงกันเลยทีเดียว

ตอนนี้ผมกลายเป็นอดีตคนที่เฉยๆ กับเรื่องจานบินไปแล้ว หลายคนคงจะแอบคิดว่าผมคงแต่งเรื่องขึ้น แต่ทั้งหมดที่เล่าให้ฟัง ผมขอยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง ถ้าไม่เชื่อลองถามรถเก๋งสีขาวที่แซงผมไปก็ได้นะ

Posted on October 19th, 2006 by ทอม
Filed under: ตามมุมมอง