เพลงเพราะมากนะครับ อย่าลืมเปิดลำโพงฟังกันหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตามมาเขียน จอมขวัญตื่น มาเรียก “พ่อทอมไปนอนได้แล้ววว” เอาล่ะพ่อที่ดีต้องเชื่อฟังลูก ไปนอนแล้ว…

——————————————————

เขียนต่อตอนกลางวัน

เค้าว่ากันว่ามีลูกหนึ่งคนจะจนไปสิบแปดปี….โห
ก็น่าจะจริงนะ ไหนจะค่าเลี้ยงดูต่างๆ ค่านม ค่าผ้าอ้อม โตมาอีกหน่อยถ้าเป็นลูกผู้หญิงเหมือนผมคงหนีไม่พ้นค่าแฟชั่นต่างๆ เสื้อผ้า เครื่องสำอางค์ โทรศัพท์มือถือ และอีกเพียบ แค่คิดต่อมหาเงินก็เริ่มรวนแล้ว

เดิมทีสมัยที่ผมเพิ่งแต่งงานใหม่ๆ ผมเป็นคนที่อยากมีลูกมากๆ อาจจะเป็นเพราะว่าครอบครัวผมอบอุ่นมาก หรือเรียกได้ว่ามากที่สุด ซึ่งส่งผลให้ผมเป็นคนรักครอบครัว เมื่อแต่งงานมีครอบครัวเข้าจริงๆ ก็อยากจะมีสมาชิกตัวน้อยๆ เลย จะได้เป็นครอบครัวจริงๆ ซะที และแล้ววันหนึ่งครอบครัวผมก็สมบูรณ์ วันนั้นคำว่าพ่อคนได้เข้ามาเคาะประตูบ้านเบาๆ และบอกกับเราสองคน ผมกับแฟน ผ่านกระดาษลิตมัสที่เค้าใช้ตรวจการตั้งครรภ์ ว่าอีกไม่น่าจะเกินเก้าเดือน เราจะมีลูกแล้ว ผมไม่แน่ใจว่าตั้งแต่เกิดมาจนถึงอายุในขณะนั้น 27 ปี ที่ชีวิตมีแต่เรื่องดีๆ จะมีเรื่องไหนที่จะทำให้ดีใจได้เท่านี้ ชนิดที่ว่าความปิคิ ยินดี ไหลอาบเต็มสี่ห้องของหัวใจ วันนั้นผมจำไม่ได้แล้วว่าผมตัวใหญ่แค่ไหน เหมือนไฟทุกดวงส่องมาที่ผมเพียงคนเดียว สิ่งที่ยากอย่างเดียวในตอนนั้นคือ ผมจะกดโทรศัพท์บอกใครก่อนดี โทรหาคุณพ่อ หรือโทรหาคุณแม่ก่อน …

ผมไม่รู้ว่าจะบอกเล่าถึงความรู้สึกตอนที่เค้าเกิดได้อย่างไร ตอนที่เค้าจ้องหน้าผมครั้งแรกในชีวิต อาจจะบอกความรู้สึกผ่านสมการทางคณิตศาสตร์ได้ตามสูตรนี้

ความรู้สึกตอนรู้ว่าตั้งครรภ์ x 10,000,000 = ความรู้สึกตอนที่เค้าเกิด

ผมไม่คิดว่าเรื่องที่ว่า ความรักทำให้คนตาบอด จะใช้ได้กับความรักระหว่างพ่อกับลูกได้ วันนั้นน้ำตาผมมาจากไหนไม่ทราบ หรือถุงน้ำดี ตับ ม้าม ช่วยต่อมน้ำตาผลิตน้ำตากันก็ไม่รู้ ผมมีน้ำตาไหลอยู่ตลอด จนแสบตา แทบจะมองอะไรไม่เห็น ถ้ามันเป็นน้ำตาที่เกิดจากความสุขที่มี แสดงว่าปริมาณความสุขมันมากจนล้นเลยสินะ

เพราะแบบนี้ไงครับผมถึงยอมแลกกับที่เค้าว่า “มีลูกหนึ่งคนจะจนไปสิบแปดปี” ผมแลกด้วย “มีลูกหนึ่งคนร่ำรวยความสุขไปจนตาย” ผมไม่เถียงหรอกครับว่าภาระการดูแลลูกนั้นมันต้องแลกด้วยอะไรบ้าง ทั้งเรื่องของเงิน และเรื่องของเวลา ยอมรับครับว่าเหนื่อย ทั้งกายและใจจริงๆ  แต่เวลาที่คิดถึงเค้า ได้เห็นรูปเค้า พัฒนาการต่างๆ มันทำให้ผมหยัดยืนอยู่ทุกวันนี้ไงครับ ความรักของจอมขวัญเหมือนกับเป็นวัตถุดิบที่ทำให้ผมมีพลังที่จะจัดการสิ่งต่างๆในชีวิตที่เหลืออยู่นี้ให้ดีที่สุด สำหรับเค้า

วันที่ 1 สิงหาคม ผมต้องเปลี่ยนแปลงการดำเนินชีวิตอีกแล้ว ดูผิวเผินอาจจะเหมือนก้าวถอยหลัง แต่จริงๆ แล้ว ในความคิดผม มันก็ไม่เลวร้ายหรอก ถ้าจะถอยหลังไปยืนอยู่ตรงที่มันมั่นคงน่ะ

Posted on July 31st, 2007 by ทอม
Filed under: ความรัก, พ่อคนหนึ่ง