ทุกวันศุกร์ มันหมายถึงว่า วันนี้และอีกสองวัน เสาร์ อาทิตย์ ลูกสาวจอมซนผมจะต้องไปอยู่กับแม่เค้า ซึ่งมันเป็นไปตามการพูดคุยตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกเริ่มที่เราจรดปากกาเซ็นใบหย่า และมันหมายถึงว่า ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ผมจะต้องเหงาอยู่คนเดียว เพราะไม่มีเจ้าตัวเล็กอยู่กวนใจ บางทีมันก็เหมือนจะดีที่ลูกไปอยู่กับแม่เค้า ผมจะได้มีเวลาทำอะไรบ้าง แต่พอบ่อยๆเข้า อาการติดลูกมันก็กำเริบขึ้นมา ทำให้ระบบคิดถึงในจิตใจทำงานแบบไม่ยอมหยุด
เมื่อเกิดความคิดถึงขึ้นในระบบประสาท แน่นอนว่าความรู้สึกที่ตามมาก็คือ ความเหงา เปล่าเปลี่ยวนั่นอง การที่เราคิดถึงใครสักคน นั่นแสดงว่าคนๆนั้นเค้าไม่ได้อยู่ตรงนี้ ยิ่งระดับความคิดถึงมากเท่าไหร่ ระดับความเหงาก็เพิ่มเป็นเงาตามตัวมากเท่านั้น
ตอนนี้ปริมาณความคิดถึงในกระแสเลือดของผม มันอยู่ในระดับที่สูงมากแล้ว ยังมีปริมาณอุปสรรคจากการดำรงชีวิตที่ถูกบ้าง ผิดบ้าง แรงกดดันจากความคาดหวังของคนรอบข้าง พวกนี้เข้ามาทำปฎิกิริยาอะไรสักอย่างกับความคิดถึงที่มีอยู่ ส่งผลให้ร่างกายและจิตใจไร้เรี่ยวแรง อยากเหมือนไม่อยาก สนุกแต่ไม่สนาน ครื้นไม่เครง ร้อนๆ หนาว ๆ ประมาณนี้ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไม่น่าพิศสมัยเอาซะเลย ทางออกมันก็คงมีอยู่ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้ คงต้องรอต่อไป ทนกับความรู้สึกแบบนี้ต่อไปก่อน รอเวลาที่ประตูของทางออกมันเปิด
เวลานี้สิ่งที่ผมน่าจะทำได้ดีที่สุดก็น่าจะป็นการทำความรู้จัก เข้าใจ กับ ความเหงา ความคิดถึง ให้สนิทสนมถึงใจกันไปเลย ไหนๆ ก็ต้องอยู่กันไปอีกนานแสนนานอยู่แล้ว เอาแบบพูดได้เต็มปาก
“อย่างน้อย มันก็ถือได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทที่อยู่กับเรานานจริงๆ”

Posted on July 21st, 2006 by ทอม
Filed under: ตามมุมมอง, พ่อคนหนึ่ง | 4 Comments »

เมื่อสักอาทิตย์ก่อน ไปทำงานที่ อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ที่เคยเล่าให้ฟังนั่นแหละครับ พอดีผมได้ส่งโปสการ์ด จากร้านน่ารักๆ ร้านหนึ่งที่นั่น อันที่จริงตั้งใจไว้เป็นมั่นเหมาะแล้วว่ายังไงซะ วันนั้นก็ต้องส่งให้ได้
เมื่อวานกลับมาบ้านเจอ[tag]โปสการ์ด[/tag]สุดสวย ในสภาพที่ค่อนข้างยับเยิน ซึ่งคงจะเกิดจากการเดินทางที่มีระยะทางร่วมๆ ร้อยกว่ากิโลเมตร ตลอดทางยังทั้งชัน ทั้งโค้ง ทั้งคด และอาจจะผ่านมือของบุรุษไปรณีย์มือหนักบางคนด้วย โห ช่างน่าสงสาร ผมไม่บอกหรอกว่าผมจ่าหน้าถึงใคร แน่นอนว่าเธอคนนั้นเป็นผู้หญิงแน่ อยากรู้หรือไม่อยากรู้ไปดูกันดีกว่าครับ ข้างล่างนี้เอง

ไม่น่าเชื่อเลยว่าแผ่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่บุรุษไปรณีย์นำมาเสียบไว้ที่ตู้หน้าบ้าน จะทำให้ผมตื่นเต้นได้ขนาดนี้ นี่ฝีมือผมส่งมาเองนะ ถ้าเป็นคนอื่นส่งมาคงจะต้องเอาความตื่นเต้นที่มีคูณสักสองหรือสาม ผมว่ามันตื่นเต้นกว่าการได้รับจดหมายดิจิตอลหรืออีเมล์อีกนะ
ผมเคยถามคนที่ชอบส่งโปสการ์ดว่าทำไมเค้าไม่ส่งอีเมล์ เร็วดีออก ประหยัด และสะดวกกว่าด้วย เค้าบอกแค่ว่ามันคลาสสิกกว่ากันเยอะ ตอนนั้นผมก็ฟังคำตอบแบบผ่านๆ ไม่ได้สนใจอะไร แถมยังแอบหมิ่นผู้ตอบเล็กๆ ว่าเป็นเต่าล้านปีอีกตะหาก ตอนที่ส่งโปสการ์ดฉบับนี้มาหาลูกตอนส่งก็รู้สึกดี ที่ได้ทำอะไรแปลกๆ ดูคลาสสิก แต่ก็ยังไม่มีความหมายอะไรลึกซึ้งกว่านั้น จนวันที่ได้รับโปสการ์ดของตัวเอง..
แม่ผมลงจากรถและเปิดตู้ไปรณีย์หน้าบ้านเหมือนทุกทีที่ทำจนเป็นนิสัย แม่ผมคงจะงงใครกันส่งโปสการ์ดให้เด็กวัยขวบกว่าๆ จะลองคิดเล่นๆ ว่าจอมขวัญมีแฟนก็ใช่ที่ แม่ผมหันหน้ามาหาผมส่งสายตารูปเครื่องหมายคำถามชุดใหญ่ ผมเหลือบเห็นโปสการ์ด ผมบอกแม่ไปว่าผมส่งเอง ส่งมาจากปาย แม่ผมจึงคว้าแว่นสายตาผู้สูงอายุคู่กายออกมา เพื่อให้ข้อความบนโปสการ์ดสามารถอ่านได้โดยง่าย ตอนที่ผมรู้สึกดีมากๆ ตื่นเต้นสุดๆ [...]

Posted on June 23rd, 2006 by ทอม
Filed under: ตามมุมมอง, พ่อคนหนึ่ง | 26 Comments »

ไม่มีอะไรมากครับ วันนี้เอา[tag]คลิปวีดีโอ[/tag][tag]ลูกสาว[/tag]จอมซน มาฝากให้ชมกัน ตอนนี้เริ่มพูดรู้เรื่องแล้ว ตัวโตขึ้นเยอะเลยครับ ในฐานะที่เป็นพ่อก็อดไม่ได้ที่จะอยากบอกเล่าเรื่อง[tag]พัฒนาการ[/tag]ของลูกให้คนอื่นได้รู้ เชิญชมครับ

Posted on June 10th, 2006 by ทอม
Filed under: พ่อคนหนึ่ง | 1 Comment »