ย ย 
ย ย 
ย ย 

Posted on July 15th, 2007 by ทอม
Filed under: ความรัก, พ่อคนหนึ่ง, ตามมุมมอง | 9 Comments »

 
“ความรักทำให้คนตาบอด” ใครเป็นคนบัญญัติคำๆ นี้ขึ้นมาในโลกของความรัก คงจะมีน้อยคนนักที่จะรู้ แต่ที่เดาเอาง่ายๆ คือ คนผู้นี้ต้องมีความรักที่ไม่สมหวังแน่ๆ
ในบรรดาความรู้สึกต่างๆ ของคนเราปกติ ความรักดูจะเป็นความที่มีผู้ให้ความหมายต่างๆ นาๆ มากที่สุดก็ว่าได้ เช่นที่กล่าวไปในย่อหน้าแรก “ความรักทำให้คนตาบอด” หรือลองคิดกันเล่นๆ “ความรักคือความเข้าใจ” เอาอีก “ความรักคือการเสียสละ” “ความรักคือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน” หรือถ้าเป็นผม ผมจะจำกัดความว่า ความรักคือการเรียนรู้ของชีวิตอย่างหนึ่ง..
คนเราเกิดมาต้องมีอย่างน้อยสักครั้งหนึ่งสำหรับการได้สัมผัสกับความรัก หรือน่าจะพูดได้ว่าคนเรามีความรักเหมือนกันทุกคน และแต่ละคนก็มีความรักที่แตกต่างกันออกไป ความรักสำหรับบางคนคือยาขมที่กินเข้าไปทุกครั้งต้องรู้สึกขยาด สำหรับบางคนความรักอาจจะเป็นน้ำผึ้งหวาน ที่ชวนให้เคลิ้มไปอย่างมีความสุข
น่าเสียดายที่ความรักไม่สามารถชั่งน้ำหนักได้ เราจะใช้หน่วยวัดใดๆ ในโลกนี้ชั่ง ตวง วัด ความรักได้บ้างนะ จะได้บอกกันให้แจ่มๆ กันไปเลยว่า “ผมรักคุณมากนะ เป็นจำนวน 100,000 ลูกบาศเมตร” หรือ “ถ้าคุณรักฉันไม่ถึง 2,000 ตารางกิโลเมตร ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ” แต่สำหรับบางคนอาจจะบอกว่า “แม้ว่าคุณรักผมเพียง 1 นาโนเมตร ผมก็จะยังรักคุณด้วยจำนวน  100,000 บาเรล” ที่น่าแปลกก็คือ ถึงความรักจะไม่สามารถชั่ง ตวง วัด เป็นหน่วยใดๆ ได้ แต่คนส่วนใหญ่ก็สามารถที่จะใช้หัวใจวัดปริมาณความรักอย่างคร่าวๆ […]

Posted on July 9th, 2007 by ทอม
Filed under: ความรัก, ตามมุมมอง | 6 Comments »

เวลาเย็นของวันหนึ่งที่แสงแดดจางหาย เพราะมีว่าที่เมฆฝนเจ้าถิ่นประจำฤดูผ่านเข้ามา แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าถิ่นก็ยังสุภาพไม่ส่งฝนโปรยปรายให้ใครได้เปียก อากาศกำลังดีมากถึงมากที่สุด มีลมที่พัดโชยเอากลิ่นใบไม้ใบหญ้าออกมาต้อนรับเมฆฝนเจ้าถิ่น และผู้คนที่บ้างก็มาเดินวิ่งออกกำลัง บ้างก็จูงลูก จูงสุนัข บ้างก็นั่งชมธรรมชาติ ตามที่อารมณ์ของแต่ละคนจะอำนวย
เด็กหญิงคนหนึ่งกำลังออกแรงด้วยการวิ่ง วิ่งโดยมีจุดหมายคือลูกหมาขนปุย ที่คอยวิ่งเข้ามาชักชวนให้เด็กน้อยวัยขวบกว่าคนนี้ได้วิ่งตาม เด็กน้อยวิ่งไล่จับหมาน้อยขนปุยโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นอกจากวิ่งแล้วเด็กน้อยยังบ่นพึมพัมไม่เป็นภาษาแต่พอจะเดาได้ว่าให้หมาน้อยรอแกด้วย หมาน้อยก็แสนรู้ทำทีหยุดนิ่งๆเหมือนจะรอ แต่พอเด็กน้อยเข้ามาใกล้ เจ้าขนปุยก็วิ่งห่างออกไปอีกหลายวา
เย็นวันนั้นคงไม่มีใครในโลกจะมีความสุขไปมากกว่าเด็กน้อยคนนี้ ผมตัดสินจากภาพที่เห็น เสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากเด็กน้อยในชุดกระโปรงสีแดงที่เข้ากับสีแก้มและริมฝีปาก เสียงตะโกนทักทายที่ไม่สามารถแปลเป็นภาษาใดๆ ในโลกได้ แต่ทุกคนสามารถตอบได้ด้วยรอยยิ้ม ท่าทางกวนๆ ที่ไม่ต้องเลียนแบบตลกมืออาชีพ แต่ก็ตลกได้เท่ากัน
เด็กน้อยคนนี้ชื่อ “จอมขวัญ” ลูกสาวคนเดียวของผมเอง ตอนนี้เรารู้จักกันมาเกือบๆ จะสองปีแล้ว ก็นับจากวันที่แกเกิดมานั่นแหละ ช่วงที่รู้จักกับเจ้าตัวน้อยนี้ ต่อมความรักของผมทำงานหนักขึ้นทุกวัน ผลิตความรักในหนึ่งวัน มากมายมหาศาล และความรักมากมายมหาศาลนี้ก็ถูกจอมขวัญใช้หมดไปทุกวันเช่นกัน วันไหนที่แกต้องไปอยู่กับแม่แกที่บ้าน ต่อมความรักผมจะทำงานเพิ่มขึ้นเป็นสามถึงสี่เท่า เพราะต้องส่งแรงรักไปไกลหลายกิโล เมื่อไปถึงแกจะได้รับความรักในปริมาณที่เหมือนวันปกติทั่วไป
ผมอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาในอ้อมแขน อากาศยังดีอยู่เหมือนตอนที่มาถึง ตอนนี้นอกจากกลิ่นใบไม่ใบหญ้าแล้ว ยังแอบมีกลิ่นเหงื่อเจ้าตัวเล็กแอบมาเตะจมูกอยู่ตุ่นๆ เป็นกลิ่นที่ไม่หอมแต่อบอุ่น ผมคิดว่าตอนนี้แกคงเริ่มเหนื่อยแล้ว น่าจะได้เวลาที่เราจะกลับบ้านไปอาบน้ำและทานข้าวกัน
ผมแอบขอบคุณว่าที่เมฆฝนเจ้าถิ่น ที่ทำให้กิจกรรมพ่อลูกผ่านพ้นไปด้วยดี และขอบคุณต่อมความรักของผมที่ยังไม่เคยทำงานบกพร่องเลย

Posted on September 16th, 2006 by ทอม
Filed under: ความรัก, พ่อคนหนึ่ง, ตามมุมมอง | 16 Comments »